فروپاشی هویت بصری ایران زیر سایه مدیریت سلیقهای
هنر تجسمی در یک تمدن کهن، نه یک عنصر تزئینی، بلکه بازتاب هستیشناختی و ویترین هویت ملی است. یادداشت حاضر با رویکردی انتقادی به واکاوی شکاف میان «هویت تمدنی ایران» و «خروجیهای هنری شهری» میپردازد. مسئله اصلی، غلبه مدیریت سلیقهای بر ساختارهای تخصصی و نادیده گرفتن مصوبات قانونی در فرآیند تصمیمگیریهای هنری است. این نوشتار استدلال میکند که تداخل وظایف میان نهادهای دولتی، شهرداریها و انجمنهای هنری، در کنار فقدان اقتدار کارشناسی، منجر به ظهور هنری کلیشهای، تهی از پیام و بیروح شده است که بیش از آنکه به پویایی جامعه خدمت کند، به فرسایش فرهنگ بصری کشور میپردازد.
