عباس ملکی گفت: ایران خیلی عقلایی رفتار کرد و آنها رد شدند. ولی بحث بسته شدن یا باز بودن تنگه هرمز در آنجا مطرح شد. بسته شدن با محدود شدن تفاوت دارد. بحث این بود که اگر تنگه هرمز بسته میشد، ایران بیشتر ضربه میدید، چرا که آن زمان بیشتر از الآن به بنادر جنوبی وابسته بودیم. عباس ملکی، عضو هیئت مذاکره‌کننده‌ قطعنامه‌ ۵۹۸ و معاون پیشین وزارت امور خارجه، به بیان نکاتی درباره بحث بسته شدن تنگه هرمز در زمان جنگ ایران و عراق پرداخت. در ادامه بخشی از این گفت و گو را می خوانید؛ بله، عراق کشور عجیبی است. اگر ما عراقی بودیم همیشه به ایران حسادت می‌کردیم که چطور کشوری ۲۵۰۰ کیلومتر و یک کشور ۶۰ کیلومتر ساحل با دریاهای آزاد دارد، آن هم با جزر و مد. از سال ۱۹۵۸ که در عراق تحولاتی رخ داده و نظامیان روی کار آمدند و سپس در سال ۱۹۶۸ که حزب بعث آمد، ایران همیشه در سناریوهایش تهدید اول را عراق می‌دانست. به همین دلیل سناریوهای مختلفی چیده بود که اگر حزب بعث عراق و صدام حسین به ایران حمله کند، که از ۱۹۷۹ او روی کار آمد، ما باید چه کاری کنیم. پس سناریوهای حمله عراق به ایران را داشتیم. فردای روزی که به فرودگاه‌های ایران حمله کردند، نیروی هوایی ایران دو ترمینال مهم عراق – البکر و الامیه – در دهانه فاو در خلیج فارس را بمباران کرد. بنابراین ترمینال‌ها دیگر نمی‌توانستند نفت بفرستند. عراق یک خط لوله به سوریه به نام کرکوک بانیاس داشت که دو حزب بعث عراق و سوریه باهم تفاهم کرده بودند و روزانه یک میلیون بشکه نفت عراق از آن جا صادر می‌شد و صد هزار بشکه از این نفت را سوریه بر می‌داشت.
sharghdaily.com
