«عدد ۵» میانگین روزانه تعداد کشتیهایی است که توانستهاند از تنگه هرمز عبور کنند که البته بیشتر آنها هم مرتبط با ایران بودهاند. طبق گزارش «لویدز لیست اینتلیجنس»، قبل از جنگ این تعداد بین ۱۰۰ تا ۱۳۵ کشتی در روز بود. وقتی میزان تردد از ۱۳۵ کشتی به تنها ۵ کشتی در روز سقوط میکند یعنی پیوند میان تولیدکنندگان مواد اولیه در خلیج فارس با مصرفکنندگان صنعتی در غرب و شرق جهان از هم گسسته شده است. بنابراین مقامات کاخ سفید حتما این عدد را خوب به خاطر میسپارند. وقتی «جان بولتون» مشاور امنیت ملی سابق آمریکا خواست حماقت رئیس‌جمهور این کشور برای حمله به ایران را در برنامه اینترنتی «نظم جدید» (New Order TV) تحلیل کند؛ گفت: «اگر او [ترامپ] فقط یک بار به نقشه نگاه می‌کرد، اهمیت تنگه هرمز را می‌فهمید... هر کس نگاهی به نقشه بیندازد می‌فهمد که تنگه هرمز یک گلوگاه راهبردی بالقوه است.» اینکه ترامپ تاکنون به نقشه جهان با دقت نگاه نکرده باشد اصلا دور از ذهن نیست. هرچه باشد برای کسی که یکی از افتخاراتش در دوران ریاست‌جمهوری احداث سالن مجلل رقص در کاخ سفید است؛ تحلیل‌هایی از این دست بیش از حد پیچیده و سنگین به نظر می‌رسد! البته بولتون معتقد بود تصمیم اشتباه ترامپ در حمله به ایران نه فقط به خاطر ضریب هوشی ناچیز او؛ که به دلیل محاسبات غلط او و کارشناسانش از واکنش ایران در بستن تنگه هرمز بوده است. در واقع آنها اصلا فکر نمی‌کردند ایران دست به چنین اقدامی بزند. اینکه چه افراد و جریان‌هایی در داخل ایران چنین خطایی را در ذهن مقامات آمریکایی ایجاد کرده بودند که جمهوری اسلامی اقدام به انسداد تنگه هرمز نمی‌کند و در نتیجه ساکنان کاخ سفید را برای حمله به ایران مصمم کردند؛ اگرچه مهم است اما موضوع این یادداشت نیست. اکنون واقعیت فعلی جهان این است که تنگه حیاتی هرمز برخلاف خواست و پیش‌بینی آمریکایی‌ها تقریبا مسدود شده و دونالد ترامپ نه فقط با نگاه به نقشه که با دیدن برخی آمار و ارقام ساده هم می‌تواند بفهمد چه بلایی بر سر خودش و هم‌پیمانانش آورده است. او باید این اعداد را هر چقدر هم که برای ذهن ناتوانش دشوار باشد، به خاطر بسپارد.
sharghdaily.com ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵