سینما بعد از جنگ، نوعی امداد روحی است
بعضی جنگها، وقتی تمام میشوند تازه آغاز میشوند؛ نه در مرزها، در جان مردم، در خواب کودکان، در حافظه شهرها، در آدمهایی که سالها بعد، هنوز با صدای بستهشدن یک در، از جا میپرند.
جعفر گودرزی-رئیس انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران: بعضی جنگ‌ها، وقتی تمام می‌شوند تازه آغاز می‌شوند؛ نه در مرزها، در جان مردم، در خواب کودکان، در حافظه شهرها، در آدم‌هایی که سال‌ها بعد، هنوز با صدای بسته‌شدن یک در، از جا می‌پرند. جنگ فقط خانه‌ها را ویران نمی‌کند؛ توان خیال‌کردن آینده را هم بمباران می‌کند. ویرانی اصلی در لایه‌هایی رخ می‌دهد که هرگز در آمارها ثبت نمی‌شوند؛ در امنیت ازدست‌رفته کودکان، در اضطراب مزمنی که شب‌ها در جان شهر می‌پیچد، در رؤیاهایی که نیمه‌کاره می‌مانند و در نسلی که ناگهان پیر می‌شود. بعد از هر جنگ، کشورها معمولا به سراغ بازسازی جاده‌ها، پل‌ها، ساختمان‌ها و زیرساخت‌ها می‌روند. بااین‌حال، هیچ جامعه‌ای فقط با سیمان و فولاد دوباره ساخته نمی‌شود؛ چراکه ویرانه واقعی، درون آدم‌هاست؛ روح زخمی آنهاست. دیوار را می‌شود دوباره بالا برد، پل را می‌شود از نو ساخت، اما مردمی که شب‌ها با صدای انفجار در حافظه‌شان بیدار می‌شوند، مردمی که امید را مثل عزیزی زیر آوار گذاشته‌اند، بیش از نان و آجر، به ترمیم روح نیاز دارند. در چنین بزنگاهی، نقش فرهنگ و هنر دیگر یک نقش تزئینی یا لوکس نیست؛ به ضرورتی حیاتی تبدیل می‌شود. و در میان تمام هنرها، سینما شاید بیش از هر ابزار دیگری توانایی بازسازی روانی و فرهنگی جامعه را داشته باشد. سینما بعد از جنگ، فقط سرگرمی نیست؛ نوعی امداد روحی‌ است. همان‌طور که نیروهای امداد، بدن‌های زخمی را از زیر آوار بیرون می‌کشند، سینما می‌تواند روح‌های گرفتار زیر آوار ترس، سوگ، خشم و فرسودگی را نجات دهد. جامعه پس از جنگ، جامعه‌ای‌ است که دچار خستگی عاطفی، بی‌اعتمادی، اضطراب جمعی و گاه بی‌معنایی می‌شود.
