یک سفر، یک دیدار و هزار ابهام

سفر هفته گذشته دونالد ترامپ به چین و دیدار او با شی جین‌پینگ، از نگاه بسیاری از ناظران و تحلیلگران، صرفا یک سفر دیپلماتیک تاریخی برای تعیین روابط دو ابرقدرت نبود، بلکه می‌تواند به‌مثابه نقطه عطفی در بازتعریف نحوه مواجهه واشینگتن با پرونده ایران تلقی شود؛ سفر هفته گذشته دونالد ترامپ به چین و دیدار او با شی جین‌پینگ، از نگاه بسیاری از ناظران و تحلیلگران، صرفا یک سفر دیپلماتیک تاریخی برای تعیین روابط دو ابرقدرت نبود، بلکه می‌تواند به‌مثابه نقطه عطفی در بازتعریف نحوه مواجهه واشینگتن با پرونده ایران تلقی شود؛ ازاین‌رو هر تصمیم احتمالی آمریکا در روزها و هفته‌های آینده، چه در قالب احیای مسیر مذاکرات، چه در قالب تشدید فشارها، اجرای سناریوی «محاصره‌پلاس» و حتی بازگشت به گزینه نظامی بی‌ارتباط با رایزنی‌های پکن نخواهد بود. در این میان، هرچند چین در برابر فشارهای واشینگتن برای توقف خرید نفت ایران مقاومت نشان داده و حاضر نشده است در این زمینه با آمریکا همراهی کامل داشته باشد، اما هم‌زمان نشانه‌هایی از همسویی پکن و واشینگتن در برخی موضوعات کلیدی نیز مشاهده می‌شود؛ از جمله تأکید بر آزادی تردد در تنگه هرمز، مخالفت با اخذ عوارض از کشتی‌ها و همچنین جلوگیری از حرکت ایران به سمت دستیابی به سلاح هسته‌ای. هرچند تا لحظه تنظیم این نوشته و برخلاف فضاسازی‌ها و ادعاهای دونالد ترامپ، هنوز نشانه‌ای قطعی از آغاز جنگ دیده نمی‌شود، ولی اکنون پرسش اصلی این است که معادلات پشت‌پرده میان پکن و واشینگتن و توافقات احتمالی حاصل از این سفر، در نهایت چه سرنوشتی را برای پرونده ایران رقم خواهد زد؟ آیا منطقه در آستانه شنیدن دوباره ناقوس جنگ است یا آنکه قطار روابط تهران و واشینگتن بار دیگر در ریل دیپلماسی و مذاکره به حرکت درخواهد آمد؟ پاسخ به این پرسش‌ها و مجموعه‌ای از ابهامات و سناریوهای مطرح درباره آینده مناسبات ایران، آمریکا و چین، پس از سفر ترامپ به پکن و دیدارش با شی، محور گفت‌وگوهایی با اسماعیل بشری، پژوهشگر ارشد پیشین مرکز تحقیقات استراتژیک و تحلیلگر حوزه آسیای جنوب شرقی و نیز حامد وفایی، استاد مطالعات چین و پژوهشگر ارشد حوزه شرق آسیاست که مشروح این دو  گپ‌و‌گفت را ‌در سایت ‌شرق‌ بخوانید.