باد موافق از شرق

در میانه یکی از پیچیده‌ترین و پرتنش‌ترین مقاطع امنیتی در خلیج فارس، مجموعه‌ سیگنال‌هایی هم‌زمان اما معنادار از تغییر مسیر معادلات به‌ سوی دیپلماسی مخابره می‌شود. نشانه‌هایی که اگرچه هنوز در سطح «احتمال» و «ادعا» باقی مانده‌اند، اما از نظر تراکم و هم‌جهتی، قابل اعتنا هستند و مؤید آن است که کفه مذکره و توافق سنگین‌تر از جنگ شده است. عبدالرحمن فتح‌الهی: در میانه یکی از پیچیده‌ترین و پرتنش‌ترین مقاطع امنیتی در خلیج فارس، مجموعه‌ سیگنال‌هایی هم‌زمان اما معنادار از تغییر مسیر معادلات به‌ سوی دیپلماسی مخابره می‌شود. نشانه‌هایی که اگرچه هنوز در سطح «احتمال» و «ادعا» باقی مانده‌اند، اما از نظر تراکم و هم‌جهتی، قابل اعتنا هستند و مؤید آن است که کفه مذکره و توافق سنگین‌تر از جنگ شده است. از یک‌ سو گزارش‌هایی درباره نزدیک‌شدن تهران و واشینگتن به یک تفاهم حداقلی و موقت منتشر شده و از سوی دیگر، تصمیم دونالد ترامپ برای توقف «پروژه آزادی» در تنگه هرمز، به‌عنوان نماد عقب‌نشینی از یک سناریوی پرریسک نظامی، فضای جدیدی را گشوده است. به موازات این اخبار، تحرکات دیپلماتیک در سطوح منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای از اسلام‌آباد تا پکن نیز نشان می‌دهد که بازیگران مختلف در تلاش‌اند تا از یک چرخه تشدید تنش جلوگیری کنند. این تحولات در شرایطی رخ می‌دهد که به تعبیر شبکه الجزیره، «ماهیت درگیری تغییر نکرده، اما سطح آن کاهش یافته است؛ چراکه داده‌های موجود نشان می‌دهد فعلا واشینگتن عملیات تهاجمی را متوقف کرده و ایران نیز تشدید کامل تنش را آغاز نکرده است‌ و هر دو طرف همچنان به تبادل پیام ادامه می‌دهند». این وضعیت به معنای استمرار رقابت، اما در قالبی کنترل‌شده‌تر است. در چنین فضایی، هرچند سایه بی‌اعتمادی همچنان بر روابط ایران و آمریکا سنگینی می‌کند، اما وزن تحولات در مقایسه با روزهای گذشته، به‌ وضوح به نفع مسیر مذاکرات و راه‌حل‌های سیاسی پررنگ‌تر شده و روزنه‌هایی از امید برای مهار بحران گشوده است.