مشاهده کردن را از روزنامهنگاری آموختم/ درخت؛ بازتابی از وضعیت انسان
فریبا میریان، نقاش و مدرس نقاشی، از هنرمندانی است که زبان تصویریاش در امتداد سالها آموزش کلاسیک، تجربهورزی مداوم و مواجهه عمیق با طبیعت، حافظه و زیست شخصی شکل گرفته است. او نقاشی را نزد استادانی چون علی فرامرزی و عباس کاتوزیان آموخت، تحصیلات دانشگاهیاش را در روزنامهنگاری گذراند و از سال ۱۳۸۲ تاکنون به تدریس نقاشی مشغول است. میریان تاکنون چندین نمایشگاه انفرادی در تهران و لندن داشته و در نمایشگاههای گروهی متعددی در ایران و خارج از ایران حضور یافته است. فریبا میریان، نقاش و مدرس نقاشی، از هنرمندانی است که زبان تصویری‌اش در امتداد سال‌ها آموزش کلاسیک، تجربه‌ورزی مداوم و مواجهه عمیق با طبیعت، حافظه و زیست شخصی شکل گرفته است. او نقاشی را نزد استادانی چون علی فرامرزی و عباس کاتوزیان آموخت، تحصیلات دانشگاهی‌اش را در روزنامه‌نگاری گذراند و از سال ۱۳۸۲ تاکنون به تدریس نقاشی مشغول است. میریان تاکنون چندین نمایشگاه انفرادی در تهران و لندن داشته و در نمایشگاه‌های گروهی متعددی در ایران و خارج از ایران حضور یافته است. در آثار او، منظره صرفاً موضوع نقاشی نیست؛ بستری است برای احضار خاطره، تعلیق زمان و بازآفرینی جهانی میان رؤیا و واقعیت. درختان، شاخه‌ها، پرندگان، پنجره‌ها، خانه‌های قدیمی و ردّ معماری‌های فرسوده در نقاشی‌های او به نشانه‌هایی از پناه، تبار، زخم، سکوت و استمرار زندگی بدل می‌شوند. به بهانه نمایشگاه تازه او، «شاخه همخون»، که با تمرکز بر مجموعه درختان در فرهنگسرای نیاوران است، این گفت‌وگو تلاشی است برای فهم نسبت نقاش با جهان زیسته، حافظه جمعی، شیوه کار و جایگاه آثارش در منظره‌نگاری معاصر ایران.
