از خنداندن تا مطالبهگری؛ چرا جنابخان فقط یک عروسک نیست؟
علی جعفری مهر منتقد تلویزیون در یادداشتی به تحلیل شکلگیری عروسک جناب خان و عوامل ماندگاری و محبوبیت این عروسک پرداخت. در تاریخ تلویزیون ایران شخصیت‌های عروسکی فراوانی آمده‌اند و رفته‌اند؛ برخی برای نسل‌های مختلف خاطره ساخته‌اند و برخی نیز تنها در مقطعی کوتاه دیده شده‌اند. اما در میان همه این چهره‌ها، کمتر شخصیتی را می‌توان یافت که مانند «جناب‌خان» بتواند هم‌زمان مردم را بخنداند، از دردهایشان بگوید، از مسئولان مطالبه کند و در عین حال محبوبیت خود را در میان طیف‌های مختلف مخاطبان حفظ کند. جناب‌خان که نخستین بار در مجموعه نمایش خانگی «کوچه مروارید» متولد شد، خیلی زود از قالب یک عروسک صرف خارج شد و با حضور در برنامه «خندوانه» به پدیده‌ای رسانه‌ای تبدیل شد. او در ظاهر یک لبوفروش آبادانی با لهجه شیرین جنوبی بود؛ شخصیتی شوخ‌طبع که عاشق فوتبال، موسیقی بندری و روایت‌های اغراق‌آمیز از زندگی خود بود. اما آنچه جناب‌خان را از بسیاری از شخصیت‌های مشابه متمایز کرد، توانایی او در تبدیل طنز به ابزاری برای بیان دغدغه‌های مردم بود.
