بالای چشم‌شان ابرو نیست!
جام جهانی ۲۰۲۶ برای فوتبال ایران با حذفی تلخ و در عین حال قابل تأمل به پایان رسید؛ تیمی که با سه امتیاز، بدون حتی یک پیروزی، از دور رقابت‌ها کنار رفت و نتوانست از مرحله گروهی عبور کند. با این حال، آنچه بیش از نتایج داخل زمین جلب توجه کرد، روایت پس از حذف بود؛ شرق: جام جهانی ۲۰۲۶ برای فوتبال ایران با حذفی تلخ و در عین حال قابل تأمل به پایان رسید؛ تیمی که با سه امتیاز، بدون حتی یک پیروزی، از دور رقابت‌ها کنار رفت و نتوانست از مرحله گروهی عبور کند. با این حال، آنچه بیش از نتایج داخل زمین جلب توجه کرد، روایت پس از حذف بود؛ روایتی که در بخشی از رسانه ملی، به‌ویژه در برنامه‌های تحلیلی فوتبال، بیش از آنکه بر آسیب‌شناسی فنی و مدیریتی تمرکز داشته باشد، تلاش کرد عملکرد تیم ملی را به‌عنوان یک «دستاورد» معرفی کند و منتقدان را زیر سؤال ببرد. پرسش اصلی اینجاست؛ آیا صعودنکردن از مرحله گروهی، آن هم بدون کسب حتی یک برد، می‌تواند دستاورد تلقی شود یا آنکه فوتبال ایران بار دیگر به جای نقد صادقانه، به سمت روایت‌سازی و توجیه نتایج حرکت کرده است؟ حذف ایران از جام جهانی، اگرچه با اختلافی اندک و به دلیل نتایج سایر مسابقات رقم خورد، اما از نظر فنی پرسش‌های فراوانی را ایجاد کرد. تیم ملی در گروهی که بسیاری آن را یکی از کم‌کیفیت‌ترین و مسن‌ترین گروه‌های مسابقات می‌دانستند، نتوانست حتی یک پیروزی به دست آورد و با سه تساوی از گردونه رقابت‌ها کنار رفت. در بسیاری از کشورهای فوتبال‌خیز، حذف از جام جهانی آغاز یک دوره بازنگری است؛ رسانه‌ها عملکرد تیم ملی را موشکافانه بررسی می‌کنند، فدراسیون‌ها جلسات ارزیابی تشکیل می‌دهند و سرمربیان نیز مسئولیت نتایج را می‌پذیرند. اما در ایران، دست‌کم در بخشی از فضای رسانه‌ای، روایت دیگری شکل گرفت؛ روایتی که تلاش داشت حذف را نه یک ناکامی، بلکه موفقیتی نسبی جلوه دهد. در روزهای پس از حذف، محمدحسین میثاقی در برنامه خود از تیم ملی و کادر فنی دفاع کرد و در واکنش به بخشی از انتقادها، منتقدان را نیز هدف قرار داد؛ رویکردی که در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های ورزشی بازتاب گسترده‌ای پیدا کرد. میثاقی، تریبون توهین به منتقدان
