«باغ محصور»/ نقاشی می‌کنم به خاطر خودِ نقاشی، نه هیچ چیز دیگر

زینب موحد از آن دسته نقاشانی نیست که رئالیسم را برای اطمینان‌بخشی به چشم به کار می‌گیرند؛ برعکس، او از دقت رئالیستی برای بی‌ثبات‌کردن دیدن استفاده می‌کند. در آثار او، تصویر در نگاه نخست روشن، آشنا و حتی آرام به نظر می‌رسد: زن، خانه، لباس، پرده، گیاه، دیوار، شیشه، خیابان، خودرو، انعکاس. اما همین عناصر آشنا، کمی بعد، نظم خود را از دست می‌دهند و به میدان برخورد نیروهایی بدل می‌شوند که هویت، بدن و واقعیت را در وضعیت تعلیق نگه می‌دارند. زینب موحد از آن دسته نقاشانی نیست که رئالیسم را برای اطمینان‌بخشی به چشم به کار می‌گیرند؛ برعکس، او از دقت رئالیستی برای بی‌ثبات‌کردن دیدن استفاده می‌کند. در آثار او، تصویر در نگاه نخست روشن، آشنا و حتی آرام به نظر می‌رسد: زن، خانه، لباس، پرده، گیاه، دیوار، شیشه، خیابان، خودرو، انعکاس. اما همین عناصر آشنا، کمی بعد، نظم خود را از دست می‌دهند و به میدان برخورد نیروهایی بدل می‌شوند که هویت، بدن و واقعیت را در وضعیت تعلیق نگه می‌دارند.